|
انسان بودن چیزه قشنگی هست
پ.ن: پدرم با برادر کوچکم چقدر قشنگ بازی می کرد. اسم عکاس را نمی دانم + نوشته شده توسط هومن در چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387 و ساعت
20:24 |
با بهترین آرزوها برای یکی از بهترین استادها!!!!
+ نوشته شده توسط هومن در سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387 و ساعت
23:11 |
انتظار تلخیست
Photo & Link :Michele Berti + نوشته شده توسط هومن در شنبه چهاردهم اردیبهشت 1387 و ساعت
22:38 |
زمانی که تب بود خواب را از چشمان می ربود دریغ از مرحمی که بتوان بر آن ریخت حکایت غربیست .. .ای دریغ که آب را آتش زدند. خانه عمویم لحظه های تب دار و لختی خواب ............. روزگارتان خوش
photo & Link : Rakesh Syal's + نوشته شده توسط هومن در پنجشنبه دوازدهم اردیبهشت 1387 و ساعت
0:0 |
و مانند نم نم باران براین خاکستر روح تب زده من باران می بارد و در این وهم دود آلود غبار افکنده شده در این صبح لطیف رویای نسیم یا نسیم رویایی وزیدن گرفت زندگی و لحظه هایش مانند نگاه هست زمانی که پلک ها را می بندم رنگ ها می رود و تارکیست دنیا تا ابدیت می رود
و زمانی که پلک باز می کنم دنیا فانیست که تا ابدیت کشیده شده است
و زمانی که پلک هایم را می بندم تو در دنیا منی و زمانی پلک باز می کنم تو انعکاسی هستی در زندگی من نمی دانم کدامین دنیا ملموس تر هست؟ اما تو ملموس ترین یقین من هستی ............ و چقدر دورم از خودم و چقدر دور و چقدر دوری...................... و تمامی داغی کشیده شدن ها رابر دوش خواهم کشید .... و این بار من روایت می کنم:
Photo & Link:Steve G . Augle + نوشته شده توسط هومن در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387 و ساعت
22:51 |
عکس بالا :طراح نیما بهنود
نیما بهنود NIMANY «نیما بهنود» 30 سال پیش در تهران متولد شده است. پیشینه روزنامهنگاری پدر این فرصت را به نیمای 14 ساله داد که طراح هنری مجله «آدینه» و سپس «پیام نور» باشد. 12 سال پیش تصمیم میگیرد که برای تحصیل به آمریکا بیاید و سن فرانسیسکو را شاید بهخاطر حضور «بامداد» خواهرش، مقصد اول انتخاب میکند. خودش میگوید که سنفرانسیسکو شهر دستیابی به آرزوهای اکنون تحقق یافتهاش نبوده است. 4 سال پیش به نیویورک نقل مکان میکند و به Fashion Institute of Technology - موسسهای که افرادی همچون کلوین کلاین را به جامعه مد آمریکا معرفی کرده است - وارد میشود. زندگی کردن و درس خواندن در یکی از مراکز مد جهان او را به این فکر میاندازد که به قول خودش فرهنگ کشورش را در زمینه مد نشان دهد. فکر اولیه با طراحی کردن تیشرتهایی شروع میشود که 6 ساعت روی آنها کار شده بود. مشتریهای اولیهاش دوستان نزدیک و دوران نوجوانیاش هستند که قدم به قدم با او تا اینجا آمدهاند. آنها تیشرتهای دستباف نیما را میپوشند و در خیابانهای نیویورک قدم میزنند. تیشرتهایی با تصاویری از بنای میدان آزادی، اشعاری از مولانا، و حتی تصویر مهر میرزاکوچکخان جنگلی اما با طراحی مانند لباسهای مایکل جکسن؛ آن چه که بهنود «Persian Punk Style» (لباسهایی «پانکی» به مدل «ایرانی») مینامدش. در یکی از مهمانیها، سردبیر مجله Maxim، یکی از مجلههای مد و فشن در نیویورک، لباسها را میبیند و اینچنین میشود که اکنون نیما بهنود محصولات دستباف خود را در دو بوتیک در لسآنجلس منطقه سنتا مانیکا، ودر نیویورک منطقه بروکلین، و این اواخر در بوتیک جدید خود در ایالت ویرجینیا به معرض فروش گذاشته است. نیما بهنود یک نفره 4 سال پیش را اکنون 26 نفر از فارغالتحصیلان دانشگاه مد و فشن در Line Nima N Y، لاین لباس نیما ان وای، همراهی میکنند. اشعار نوشته شده روی لباسها عمدتا صفحههای کتابهای قدیمی و نفیس هستند که گروه نیما ان وای آنها را در شنبهبازارها و از دستفروش های افغان و یا در کوچههای قدیمی تهران پیدا کرده و بر روی تیشرتها منعکس میکنند. به گفته نیما، 60 درصد از مشتریهای او ایرانیان مقیم خارج هستند؛ از ونکور کانادا گرفته تا لندن انگلستان، از تینایجرها گرفته تا جوانهای همسن خودش که در واقع هدف اولیه او طراحی برای همنسلان خود بوده است. برنامه آینده او هم قرارداد با 2 کمپانی معروف آمریکایی، و چندین شوی لباس در نیویورک و شهرهای دیگر است . نیما بهنود همچنین یک art director است. در ایران، در دانشگاه آزاد رشته گرافیک خوانده است. او برای کمپانیهایی مانند رولکس و کارتیه آگهی تبلیغاتی درست میکند. کار دیزاین را فراتر از یک سرگرمی میداند، اما درآمد حاصله از آن را برای زندگی کافی نمیداند. عقیده دارد که بهترین راه فروش تیشرتهایش از راه آنلاین و همچنین بوتیکهایش است. ترجیح میدهد که مشتریهایش از طریق همدیگر به طرف نیما ان وای لاین جلب شوند تا از پخش انبوه تیشرتها در مغازههای مختلف. + نوشته شده توسط هومن در جمعه ششم اردیبهشت 1387 و ساعت
18:29 |
|
|